1 - Platon "Obrona Sokratesa" (XI 99)
2 - Tamże VIII 97
3 - PLATON, Laches (186 B-C)
4 - por. I. Krońska "Skrates", str. 19
5 - S. Jedynak "Mała encyklopedia filozofii" Oficyna wydawnicza "Branta", Bydgoszcz 1997., str. 269
LOGOS - (gr. logos = słowo, mowa, rozum, nauka, myślenie)
    1. U Heraklita: rozum kosmiczny, prawo bytu, uniwersalna konieczność, zasada zmieniającego się świata wyrażająca niezmienność związków i stosunków. Zdolność poznawcza człowieka polega na partycypowaniu rozumu jednostki w rozumie kosmicznym. Na nim powinny opierać się normy moralne i prawa państwowe
    2. U Platona: Bóg pojmowany jako źródło idei
    3. W stoicyzmie: Rozum świat, bóstwo, racjonalna zasada, wszechjedność Świata.
    4. U Filona przedstawiciela neoplatonizmu: hipostaza rozumu Bożego, odwiecznie istniejące w Bogu idee-siły, myśli Boże, pośrednie ogniwo między Bogiem a światem materialnym. Logos to mądrość, słowo, myśl Boga, które stworzyły świat, przenikają go i utrzymują w spójności.
    5. U gnostyków: kosmiczna prazasada istnienia i działania wszechrzeczywistości, utożsamiana z bezosobowym Bogiem.
    6. U Aureliusza Augustyna i teologii chrześcijańskiej: Słowo Boże i Prawda, tożsame z Synem Bożym. Logosowi przysługuje cecha preegzystencji.
    7. U Fichtego: umysł, idea, wzorzec, twórca wszechrzeczy.
    8. U Hegla: rozum, umysł absolutny, czyli absolut.

6 - Tamże str. 94
DIALOGOS - (gr. dia = przez, logos = słowo, mowa, myślenie. Dialogos = rozmowa)
Prawda jest konsensem (zgodnością) rozmówców, którzy mówiąc tym samym językiem, poprzez weryfikację interpersonalną znajdują potwierdzenie lub zaprzeczenie głoszonych przez siebie wypowiedzi.

7 - Platon "Fajdros" 247E- 275B
8 - Tamże 262C
9 - Tamże 262C
10 - Obrona Sokratesa (XVIII 111)
11 - Ksenofont "Memorabilia", III 6
12 - S. Jedynak "Mała encyklopedia filozofii" wyd. cyt. str. 299
MORALIZM - (łac. moralis = dotyczący obyczajów)
    1. Stanowisko aksjologiczne głoszące, że wartości moralne są wartościami najważniejszymi (podstawowymi), determinującymi aktywność człowieka, mogącymi nawet zastąpić inne wartości. Wszelkie przejawy ludzkiej działalności należy, więc oceniać z punktu widzenia moralnego dobra. Do zwolenników moralizmu, prócz Sokratesa, można zaliczyć Pascala, Kanta.
    2. Stanowisko wg. którego obiektywnie istniejące prawo moralne obowiązuje każdego człowieka. Moralizm związany z absolutyzmem, prerfekcjonizmem i rygoryzmem, formułowany jest w opozycji do amoralizmu, relatywizmu i nihilizmu.
13 - J. Sochoń, "Powszechna Encyklopedia Filozofii", Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu, Lublin 2000
INDYWIDUALIZM ETYCZNY - teoria człowieka przyjmująca najwyższą realność i wartość jednostki w życiu społecznym, polityce, ekonomii, religii, moralności i twórczości artystycznej. Jednostkę ludzką (indywiduum ludzkie) pojmuje się atomistycznie, jako byt realizujący się najpełniej w całkowitej lub względnej izolacji od społeczności. Indywidualizm etyczny nie stanowi ani jednorodnej postawy, ani nie opiera się na jednorodnej teorii, ma cechy prądu kulturowego, wiążą się z nim zjawiska kultury nowożytnej, takie jak: liberalizm, utylitaryzm, leseferyzm, tolerancja, emancypacja i demokracja. Przeciwstawia się etatyzmowi i kolektywizmowi oraz moralności preskryptywnej i skodyfikowanej.
14 - gr. Arete=cnota, dzielność etyczna, doskonałość moralna, "Mała encyklopedia filozofii" wyd. cyt. str. 34
15 - gr. Episteme - pojęcie używane w filozofii starogreckiej jako synonim poznania filozoficznego, czyli poznania pewnego, niewątpliwego, Tamże str. 131
16 - Platon, "Protagoras" 352 A-B
17 - Tamże 360 C-D
18 - Tamże 361 B-C
19 - Tamże 538 B-C
20 - Por. Wybór Pism. str. 129
21 - Platon "Gorgiasz" 511C
22 - W. Kornatowski "Cycero - Pisma filozoficzne", wyd. BKF t.III. str. 688
23 - Dialog Laertiosa (II 40)
24 - W. Witwicki, Platon "Obrona Sokratesa" (XI 99-100), Książnica Polska, Lwów 1973
25 - Tamże (XIII 101)
26 - Tamże (XVI 106)
27 - Tamże (XVIII 111)
28 - Tamże (XXV 142)
29 - Tamże (XIV 112)
30 - S. Jedynak "Mała encyklopedia filozofii" wyd. cyt. str. 82
DAJMONION - (gr. daimonion) Istota natury duchowej, usytuowana między człowiekiem a bóstwem (demon). Symbolizuje intuicyjną wrażliwość, swoisty głos sumienia, wyrażający poprzez milczenie swoją aprobatę zaś ujawniający się poprzez ostrzeżenie przed możliwością niewłaściwego moralnie postępowania.
31 - Wybór pism. s.131(31 C-E)
32 - Ksenofont "Wspomnienia o Sokratesie" (IV, 8, 11)
33 - Ksenofont "Obrona Sokratesa przed sądem" (I 2, 3)
34 - Tamże ( I 2, 4)
35 - Ksenofont "Wspomnienia o Sokratesie" (II 9)
36 - Tamże (III 10, I-5)
37 - por. I. Krońska "Skrates", str. 105
38 - C.K. Norwid "Coś ty Atenom zrobił Sokratesie"